abaryhien (yauhenk) wrote,
abaryhien
yauhenk

Каз'янскія балоты 2018. Фотасправаздача

Фота 1. Тут мы адпачываем на апошнім з 420 азёр, што трапляліся на шляху, дакладней далей у тэксце ;)


У гэтыя выходныя (21.07.2018-22.07.2018) мы прайшлі адны з самых складаных балотных комплексаў Беларусі - Обальскія балоты ў заказніку "Каз'янскі", Шумілінскі раён, Віцебская вобласць.

Летнія паходы добрыя тым, што можна купацца як на самім балоце, так і на яго азёрах, ды што там азёрах - у любой лужыне ці нават у сваіх уласных слядах. Бо вада ў іх чыстая, празрыстая, звычайна чырванаватая ці нават бурая, таму што ў ёй шмат жалеза. Аднак улетку ў балотах бывае вельмі нялёгка: смажыць сонца, ценяў амаль няма, таму што дрэвы вырастаюць трохі вышэй за чалавека, а з-за выпарэнняў высокая вільготнасць.
Але нам пашанцавала, таму што сонца з'явілася бліжэй да канца другой паловы першага дня. Вядома было душна, але не смажыла! А думкі пра купанне на легендарных азёрах, толькі дадавалі сіл і стымул ідучым )
Закід. Да Менска кожны ехаў сваім ходам. А ў Менску сабраліся на чыгуначным вакзале і гуртом рушылі  (на той момант 9 чал.) да самай вёскі Обаль на цягніку №625 (пятніца 20 ліпеня а 21:28). Раніцай, пераадолеўшы прыгоды ў цягніку і знаёмствы з нецвярозым Зміцерам, вываліліся на станцыю а 05:32. Тут нас ужо чакалі яшчэ 4 адчайныя чалавекі. Дакладней, так выйшла, што чакалі іх мы.. У агульнай складанасці атрымалася кампанія з 13 добраахвотнікаў адпачыць на балоце і выкупацца ў такіх азёрах як Марынец і Расалай!
Трохі перагрупаваліся і высунуліся ў шлях праз вёску да поля, якое пасля трэба было перасекчы, праламацца, праняцца і ўладкаваць сняданак ля трасы, па іншы бок якой забалочаны лес - ён жа і ёсць уваход у балотныя землі!
[Цісні сюды, каб чытаць далей!!! :)]

WP_20180720_21_17_41_Pro

Фота 2. Вакзальная мітусня, нехта плача, нехта смяецца

SAM_5909

Фота 3. Станцыя Обаль і Кот, які штосьці ведае пра балоты, але наўрад ці нешта скажа.

WP_20180721_05_37_03_Pro

Фота 4. А вось другі кот-сябар першага ката,.. нешта Альгерду нашаптаў

SAM_5910

Фота 5. Рушылі праз вёску

SAM_5911

Фота 6. За вёскай было вырашана пераарганізавацца і нацягнуць боты! )

SAM_5912

Фота 7. Альгерд тым часам правёў ляжачы балотны абрад. Наогул ён часта гэта рабіў і не толькі гэты абрад

SAM_5913

Фота 8. Вось яно і поле, далей праз яго!

SAM_5914

Фота 9. У прадчуванні

SAM_5915

Фота 10. Прабіраемся

SAM_5916

Фота 11. Прарываемся

SAM_5918

Фота 12. Надышоў час паснедаць

SAM_5919

Фота 13.

SAM_5920

Фота 14. Бадзёрыя і вясёлыя твары

SAM_5921

Фота 15.

SAM_5922

Фота 16. Поле якое ўжо прайшлі

SAM_5923

Фото 17. Омномном

SAM_5924

Фота 18. Накірунак на лес

Што варта ведаць пра лес - гэта звычайны забалочаны лес! Ну добра, не такі ўжо і звычайны, гэта лес дзе кожны падарожнік шукае сабе спадарожніцу на найблізкія гадзіны, дні, а хтосьці і назаўжды, быўшы пахаваны ў балоце. Спадарожніца гэта - палка, што дакладная апора, выратавальнік, надзейная трэцяя нага і тая самая, што не дасць страціць прытомнасць і засумаваць )
Лес не працяглы і плыўна пераходзіць у балота, таму палку шукаць трэба з першых крокаў. А далей сапраўднае балота! Але з прыемнымі неспадзеўкамі, бо грунтоўная яго частка ўсеяная хмызнякамі дурніц, чарніц і журавін. Менавіта тут актыўнасць з паходнай ператварылася ў актыўнасць ад куста да куста, ад куста ў рот.. У пэўным сэнсе дыверсія, але да шчасця ўсё наеліся і ўсё ж усвядомілі, што трэба рухацца далей..


SAM_5925

Фота 19. Лес

SAM_5926

Фота 20. Твары трохі пацікавелі )

SAM_5927

Фота 21. Пратаптаныя дарожкі. тут мясцовыя збіраюць ягады, таму дарожкі пакуль яшчэ ёсць

SAM_5928

Фота 22. Журавіны яшчэ не паспелі, таму трэба будзе ісці ізноў на балота ў верасні )

SAM_5930

Фота 23. Наш Сусанін-навігатар - Саша Петуховіч. Побач Юля і Ксенія

SAM_5932

Фота 24.

SAM_5933

Фота 25. Вось ён і я (yauhenk), а ззаду небяспека ў твары Алекса Дзігера (incopolis). Спачатку ён суколку апрануў як у мяне, а потым яшчэ і з палкай падкрадаецца... Н - небяспека

SAM_5934

Фота 26. Юра, адзін з тых хто быў не ў ботах

SAM_5935

Фото 27. Прысмакі

SAM_5936

Фото 28. Ліна Жарская ў запатэнтаваным становішчы.. Верагодна да дажджу ўсё гэта, няйначай

SAM_5937

Фота 29. Юра, лянота і ягадкі

SAM_5938

Фота 30. Дзядзі ў ягадах

SAM_5939

Фота 31.

SAM_5940

Фота 32. Саша, Юля і Ксенія

SAM_5941

Фота 33. Жэня і Алекс

SAM_5942

Фота 34.

SAM_5943

Фота 35. Ліна Жарская

SAM_5944

Фота 36. Альгерд Суворы ))

SAM_5945

Фота 37.



SAM_5946

Фота 38. Калі вырваўся наперад зрабіць фота, але забыўся адсапціся )


SAM_5947

Фота 39. Юля Жэраўчук


WP_20180721_11_30_04_Pro

Фота 40. Адпачынак

SAM_5948

Фота 41. Расіца круглалістая

Расіца круглалістая — шматгадовая травяністая насякомаедная расліна. Лісце распасцёртае па паверхні глебы, з доўгімі хвасткамі, сабрана ў прыкаранёвую разетку. Від роду расіца сямейства расіцавыя. Залозістыя валасінкі лісця расіцы выдзяляюць ліпкую вадкасць для ўлоўлівання і ператраўлівання насякомых.

Нейкі час мы прабіраліся па гразкіх месцах, выконваючы акрабатычныя прыёмы: то правальваліся па самыя ядры, то задзіралі ногі на высокі мох, нібы рыхтаваліся ў вялікі балет.. У канчатковым выніку дашлі да вызначанай мэты - возера Марынец.

Дзе, ахвотнікі, тут жа рынуліся купацца ў ваду! Астатнія трохі прыбіліся да зямлі, прыляглі, прыселі, а некаторыя адказна прыняліся рыхтаваць абед.
Вада, дарэчы, у возеры выдатная, хоць я і не думаў спачатку купацца ў бяздонным вадаёме, але калі пайшоў мыць міску пасля абеду, шмат што памянялася )) Пасля купання тут жа адчуваеш сябе чалавекам )

SAM_5953

Фота 42. Возера Марынец

SAM_5955

Фота 43. Жэня Голуб плавае



SAM_5957

Фота 44. Возера Марынец

SAM_5960

Фота 45. Паслухмяны Дзігер нясе палку

SAM_5963

Фота 46. А нехта ўжо і сабраўся

SAM_5965

Фота 47. Голы капітан, як сапраўды і бывае, на сваім караблі

Цікавая гісторыя. Здарылася так, што калі ўсе прыйшлі да возера, то Альгерд таксама да яго прыйшоў, але з іншага боку. І так выйшла, што нас падзяляла водная і балотная перашкода. Усё вядома добра, Альгерд упэўнена прыплыў з міскай да агульнага складу на абед, але калі вяртаўся назад, здарылася нечаканае.. Наш капітан знайшоў плывучую выспу і адбуксіраваў яе да месца абеду, за гэты час хтосьці нават паспеў выспацца, але не ў гэтым справа.. Выспа даволі ёмістая і мясцовыя піраты паспяхова ўзялі яе на абардаж, выцеснілі капітана і адправіліся ў недалёкае плаванне.. Такое мерапрыемства ўнесла свой яркі антураж у паход і даставіла шмат радасці як удзельнікам, так і гледачам, і асабліва капітану плывучай выспы! ))

SAM_5968

Фота 48. Піраты

Трохі ўбаку ад возера Марынец знаходзіцца комплекс невялікіх азёр, які заўзятыя балотнікі завуць "Тысяча азёр". Азёры невялікія: прыкладна ад 5 да 20 метраў у дыяметры, часта няправільнай формы. Да дна не дастаць, пад бераг можна паднырнуць, а вада халадней, чым у возеры Расалай, якое ў пару сотняў разоў больш любога з гэтых азёр. Як апынулася, па традыцыі першае сустрэчнае возера завуць возерам Бадзёрасці ці проста Бадзёрасць. І ў ім трэба купацца! )

Дзядзя Дзігер, неяк падлічыў гэтыя азёры і вось што выйшла, што на пляцы ў 3х1,5 км іх засяроджана дзвюма групамі не меней 420 штук. Рухаючыся да возера Расалай мы прайшлі некалькі дзясяткаў такіх азёр. Гледзішча сапраўды прыемнае, непаўторнае, уражлівае!

SAM_5970

Фото 49. Тысяча азёр

SAM_5973

Фото 50. Купанне

SAM_5974

Фото 51. Азёры

SAM_5976

Фото 52.

SAM_5979

Фото 53. Богапраўдзівыя батанікі, вывучаюць драпежніка

SAM_5980

Фото 54. Расіца прамежкавая (чырвонакніжная)

Неўзабаве азёры скончыліся. Ізноў працягнулася звычайнае балота пераходзячае ў балотны лес, а там за дрэвамі легендарнае возера, дзе мы і ўладкаваліся на прывал. Хтосьці тут жа насыціўся ягадамі, хтосьці пабег купацца, хтосьці пачаў разбіваць лагер і шукаць утульнае месца для намёта )

SAM_5990

Фота 55. Лагер

SAM_5989

Фота 56.

SAM_5986

Фота 57. Возар Расалай

SAM_5983

Фота 58. Журавіны

SAM_5992

Фота 59. З акна намёта падчас дажджу

Праз некаторы час, пачалі збірацца хмары, а ўдалечыні штосьці грукатала.. Навальніца нагнала нас у зручны час, усе паспелі схавацца ў намёты і акуратна пераседзець там, выпіць дужай кавы за мілай гутаркай ) А калі дождж практычна перастаў, то прыйшоў час вячэры, не памятаю чамусьці дэталі вячэры, але сапраўды памятаю, што яна была.. Пасля адправіліся спаць. Ну а далей раніца. І спалася выдатна, зручна, дужа )
SAM_5996

Фота 60. Пасля навальніцы над воз. Расалай

SAM_5998

Фота 61. Матылі на шкарпэтках

SAM_6001

Фота 62.

SAM_6003

Фота 63.

SAM_6014

Фота 64. Рэшткі гарбаты

Раніцай я прачнуўся і пайшоў памыцца да возера, нікога яшчэ не было на вуліцы.. Паветра свежае, за ноч узровень вады значна падняўся, там дзе ўчора было адносна суха, то на раніцу ў шматлікіх месцах з'явілася вада, лужыны.. Блукаючы па беразе возера, сяк-так прачнуўся, трохі адышоў ад паху багуна, на кустах якога мы спалі, у прынцыпе мы і жылі ў гэтых кустах ) Ну і, вядома ж, я не развёў вогнішча, не прынёс воды.. Хадзіў толькі і фатаграфаваў, прачынаўся.. Хтосьці нават пракрычаў "Хто першы прачнуўся, дзе вада?!" )

SAM_6012

Фота 65. Багун

SAM_6008

Фота 66.

SAM_6007

Фота 67.

SAM_6005

Фота 68.

SAM_6019

Фота 69.

SAM_6021

Фота 70. Наша хатка

SAM_6022

Фота 71. Ксенія

SAM_6023

Фота 72. Уваскрашэнне вогнішча

SAM_6025

Фота 73. Тут усе: чарніцы, брусніцы, багун )

SAM_6030

Фота 74. За вадой

SAM_6029

Фота 75. Альгерд валіць цыбулю

SAM_6028

Фота 76. Зазоўка Жэня ))

Зазоўка — ў беларускай міфалогіі прыгожая дэманічная дзяўчына, якая заманьвае людзей ў лясны гушчар.. І' там было шмат.. Чатыры, калі не блытаю! )

SAM_6027

Фота 77. Рыс з разынкамі, курагой, чарніцамі і згушчаным малаком

SAM_6026

Фота 78.

SAM_6031

Фота 79. Яўгенія Стасеня

SAM_6033

Фота 80. Гарбатка

SAM_6034

Фота 81.

SAM_6036

Фота 82. Элегантная Ксенія

SAM_6037

Фота 83.

SAM_6038

Фота 84.

SAM_6039

Фота 85. Яўген-фон-Голуб

Першую палову дня, мы што і рабілі, як пілі гарбату і каву, елі, размаўлялі, жартавалі, плавалі, фатаграфавалі, словам адпачывалі на праўдзівай некранутай прыродзе!

SAM_6040

Фота 86.

SAM_6042

Фота 87.

SAM_6043

Фота 88.

SAM_6048

Фота 89.

SAM_6051

Фота 90. Як не круці, а дзяўчыны ў сукенках, ды яшчэ на балоце - гэта нешта звышвыдатнае! ) Жаноцкасць і элегантнасць зашкальвае! ) Прыгажуні!

SAM_6052

Фота 91. Наша салігорская кампанія! )

SAM_6053

Фото 92.

SAM_6045

Фота 93.

SAM_6055

Фота 94. Ліна ўплывае ад нас

SAM_6056

Фота 95.

WP_20180722_13_21_45_Pro

Фото 96. Думкі

SAM_6058

Фото 97.

SAM_6059

Фото 98.

SAM_6060

Фото 99. Вельмі цікавае пачуццё, калі цябе засмоктвае з дзіўным гукам у выглядзе булькання, шыпення, а самае цікавае, што ты нават не можаш паварушыць нагамі, і адчуваеш як уздоўж іх паднімаюцца бурбалкі.. І чым глыбей ты так засядаеш, тым хутчэй працуе пульс.. Ну тут вядома не па ядры, але ў першы дзень было і такое )

SAM_6061

Фото 100.

SAM_6062

Фото 101. Лайфхак - Як пасушыцца ля вогнішча

WP_20180721_13_42_19_Pro

Фото 102. Выпадковае фота з абеду першага дня, не буду яго перакідаць. Іншы раз карысна ўспомніць мінуўшчыну )) Возера Марынец!

SAM_6064

Фота 103. Абед другога дня )

SAM_6065

Фото 104.

SAM_6069

Фото 105. Слімак, які вось-вось збяжыць са сваёй хаткі!

І вось, удосталь адпачыўшы, што вядома няпраўда, проста цягнік не чакае.. Мы высунуліся праз балота да заболоченому лесу, а там пасля балота заставалася прайсці 17 км да вакзала, прычым прыкладна 13 км - па добрым грэйдары.

Пасля лесу не ішлося, а беглася.. Я яшчэ ніколі не адчуваў так шмат укусаў гізаў на сваім целе ў секунду.. Гэта быў самы складаны ўчастак шляху - некалькі км пасля балота.. Бррр.. Дагэтуль чухаюся..

SAM_6074

Фота 106. Праз лес

SAM_6076

Фота 107.

SAM_6077

Фота 108.

SAM_6079

Фота 109. Развітанне з палкамі!

SAM_6081

Фота 110.

SAM_6082

Фото 111.

SAM_6083

Фото 112.

SAM_6084

Фото 113.

SAM_6088

Фото 114. Кусаюць..

SAM_6089

Фото 115. Асабліва елі Ліну.. Яна нават бегла

SAM_6090

Фото 116.

SAM_6091

Фото 117.

SAM_6092

Фото 118.

SAM_6093

Фото 119.

SAM_6094

Фота 120.

SAM_6095

Фота 121.

SAM_6096

Фота 122.

SAM_6097

Фота 123.

SAM_6099

Фота 124.

Неўзабаве прыйшлі на станцыю. Тут у нас было мыццё ля калонкі, вячэра, гарбата.. Пасля 4 чалавекі з'ехалі на аўтамабілі, як і прыехалі. Засталося нас 9. І далей мы  заскочылі ў цягнік №626. Выкід. 22:46 нядзеля (22.07.2018) - прыбылі ў Менск а 06.32 панядзелак (23.07.2018).

SAM_6101

Фота 125. На станцыі Обаль

WP_20180722_22_00_58_Pro

Фота 125.

SAM_6102

Фота 126.

SAM_6103

Фота 127. У Полацку цягнік стаяў амаль гадзіну, таму некалькі нас уладкавалі сабе невялікую начную экскурсію па прылеглай да вакзала тэрыторыі )


SAM_6104

Фота 128. Злавілі полацкага ката

Так мы прайшлі адно з самых складаных балот Беларусі!
Балотная частка першага дня склала больш 8 км, калі не памыляюся, пакуль што не валодаю трэкамі, таму што не пісаў их.., была балотная частка і ў другім дне, было поле, вёскі, жвір.. У агульнай складанасці больш 30 км пешшу, не так шмат, але калі ўлічваць што гэта балота - то крута и хутка! ) Мяркуючы па тварах і меркаванням - усім вельмі спадабалася, ішлося досыць хутка, усе былі дужыя і поўныя энергіі, ніводная нэндза не была заўважана, што таксама вельмі цешыць!
Усім дзякуй, усим задаволены! Быў рады знаёмству з усімі! Асабіста я вярнуўся ў шыкоўным настроі і амаль не стаміўся, вось толькі стопы баляць - бо нефіг хадзіць па жвіры ў ботах.. А ў балоты пойдзем яшчэ!)
Яшчэ чакаюцца здымкі ад incopolis, можа быць будуць бонусныя штукі ў каментарах, трэк ці здымкі якія не ўвайшлі ў маю справаздачу )


Tags: Беларусь, балота, болото, каз'яны, козьянские, обаль, оболь, пвд
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic
  • 12 comments