Налібокамерон! (Ультра-марафон 2018, 200 км)

Вось я і паспеў, каб напісаць некалькі радкоў пра марафон Налібокі 2018! Адразу ўдакладню, што гэта мае не першыя Налібокі, таму куды я еду і навошта - я добра  ведаў! :) Нешта пісаў напрацягу марафона ў сваім канале: https://t.me/abaryhien_blog. Тут розныя фоткі, думкі.

1. Перад стартам.

ДАБІРАЛАВА

З не гэтак аддаленага ад БЛ горада Салігорска, я хвалебна і душэўна дабраўся на аўтобусе ад Белкалія ў кампаніі цікавых спартоўцаў )). Тут адразу хачу адзначыць, што гэта выдатна, калі прадпрыемства, кампанія, завод, ды не важна, проста любая арганізацыя зацікаўлена ў спартовай нацыі! 

02. Мазік
03. Усё сваё з сабою!

Вялікі плюсік і ў карму, і да іміджу! Ды і наогул! Дзякуй за магчымасць утульна і якасна прыехаць! Плюс новыя знаёмствы, зносіны, натхненне! На хвалебным сінім мазіке даімчаліся ўміг! :)
І Наталля дапамагла — упісала! 

04. Наталля!

Адзіны мінус - ранні выезд, бо ўздым у 5 раніцы, пасля на марафоне, у другой яго частцы пачаў даваць свае плады, калі б не супернікі, то заснуў бы.. А можа і спаў, і гэта ўсё быў доўгі сон ? :)

РЭГІСТРАЦЫЯ І БЛ

Па прыездзе не адразу зарыентаваліся куды, што і навошта.. Дакладней куды і навошта зразумелі хутка, але і не маментальна. А вось "што", дагэтуль загадка :) Выскачыў з аўтобуса, пашпарт, шлем, ровар у зубы і шукаць месца рэгістрацыі, дзякуючы навігацыйным паказальнікам усё знайшоў, зарэгістраваўся, узяў чып - палягчэла, паспакайнеў. Тут яшчэ Дзяніс падбег, дапамог з мацаваннем нумара, а то штосьці рукі трэсліся )) Праз хвілін пяць ужо вітаў Іру, Улада.. Усе знаёмыя, дружалюбныя твары.. Спакой у грудзях перамог цалкам.

05. Дзёня, Іра, Улад

Было незвычайна шукаць само намётавае мястэчка, нязвыкла, што апынуўся далей чым звычайна ад старту і штаба. Там сустрэў сяброў. Завошта мне падабаецца марафон і падобныя мерапрыемствы - так гэта за магчымасць убачыцца, пагутарыць з сябрамі, знаёмымі, з людзьмі якіх не заўсёды ёсць магчымасць убачыць парой на працягу года. А гэтак жа яшчэ і новыя знаёмствы!

06. Паселішча

Паставіў намёт. Віця (victogan) пяць разоў нагадваў пра ежу.. Я так дагэтуль і не ведаю, што там было ў кацялку.. Можа быць і да шчасця ) 

07. Усе збіраюцца

Тым часам ужо стукнула за 11, усё бегаюць, важдаюцца то з роварамі, то адзін з адным, штосьці кажуць, крычаць, пытаюць, прыкручваюць, прывязваюць, прымотваюць, прыляпляюць, прышрубоўваюць, прыладжваюць, прыдумляюць.. Ну ці фатаграфуюць, дажоўваюць, спяць.

08. На небе "10-ка"

СТАРТ І КП ФЕЛІКСАВА

Ён трохі затрымаўся, што дазволіла лішні раз штосьці прадумаць, з кімсьці пагаварыць, адаптавацца да хуткай весялосці! 

09. Лёха і Валя. Хутка старт.
10. Санёк самы спакойны )
11. Нас усё больш і больш

Але ўласцівы па сваім звычаі шквал пылу і жвіровы спуск, маментальна ўвялі ў курс справы. І мы паехалі! Асоба рваць на старце я не стаў, але і тармазіць таксама. Тэмп быў добры. Прыемны ветрык абдзімаў аселы на твар пыл, сонца клапатліва сагравала целы раварыстаў, каб ніхто не змёрз! 

12. Грэемся. Трэба каб рухавікі добра працавалі
13. Горкі
14. Чыстае паветра! Не тое што ў горадзе
15.
16. Зміцер і Ганна таксама тут )

Тут міма праехала Валя. Я толькі паспеў сказаць ёй "Прывітанне" і акуратна правёў поглядам.

Горкі былі крутыя, дакладней спускі, у адным месцы мяне ледзь не вышпурнула з дарогі ў заваротку, не ведаю як змог выкіраваць па траве і аб'ехаць роў па самым краі. У астатнім, нязвыкла шмат асфальта для першай часткі дыстанцыі, хоць ён увесь час чаргаваўся са жвірам.

17. Нехта набліжаецца
18.
19.

А поле зусім не зайшло, усярэдзіне ўсё так стрэслася, што нават пачалі балець бакі, у выніку па полі валокся як старая кляча, атрымліваючы асалоду ад пейзажаў і ад пакут раварыстаў на цыклакросах і шосерах, мне нават палягчэла, калі сустрэў у поле першага мінака на вузкіх колах з цвёрдай вілкай! Яны рэальна маральна супакоілі мяне і мае бакі ))

20.
21.
22.
23.
24.
25.
26.

А яшчэ дзесьці быў мужык са шлангам у вёсцы, шкада, што на ўсёй дыстанцыі такі быў толькі адзін.. 

Так імгненнем даімчаліся да першага КП. Зручна, што столікі ўбаку, калі хто хацеў не спыняцца, то хай сабе і ляціць далей прама.

27.
28.

Па традыцыі не паспеў я яшчэ адшпіліць ногі з педаляў і затармазіць, як ужо адчуваў шкляначку з халоднай асвяжальнай вадой у рота. 

І наогул, гэта ж трэба гэтулькі адвагі, калі дзяўчына ловіць раз'юшанага раварыста, які ледзь тармозіць, а потым яшчэ фіксуе час па чыпе. Уяўляю раварыстаў быкамі, бізонамі, антылопамі, ласямі, а валанцёры - умелыя матадоры без кроплі страху і сумнева ;) На астатніх КП такія ж смельчакі, але там ужо было звыклей і заўважаліся іншыя хароствы, пра якія далей па тэксце, калі не забудуся.

29.

А так на КП закінуўся апельсінамі, выпіў яшчэ адну шкляначку вады. Валянціна таксама там была, вырашылі далей ехаць разам.. І паехалі :)

ЯШЧЭ КП СА ШЛАНГАМ І ПАМІЖ

Сумленна скажу, у КП зараз зусім не арыентуюся, памятаю толькі валанцёраў і плюшкі! 

30.


Дык вось да наступнага КП ехаць было адносна добра. Памятаю, што пару разоў ледзь не прыбраўся на спуску, асабліва спуск у нейкія камяні і адразу ж заваротак налева. Здавалася, што вось-вось што-небудзь ды адваліцца ці адкруціцца. Але неяк звезла. Астатняе як у смузе: пясок, поле, лес, сонца, цень, спускі, уздымы.. Дзесьці нават брук быў, прыдатны такі кавалак, таксама нармалёва трасе, калі грэбаваць абочынай ) Далей памятаю КП з прыемнай дзяўчынай, таварышам са шкляначкамі насупраць яе і яшчэ быў хлопец з вадой.. Напаілі, накармілі, напоўнілі бакі і нават памылі! Усё культурна! Доўга тырчаць там не стаў, паехаў далей.. Тым больш Валя быццам бы на той момант ужо даўно знікла з поля зроку і нават за гарызонтам! А я ёй абяцаў ліхтарык паправіць.. Секунду, можа быць дзве, мяне ўсё ж мучала сумленне, але потым я забыўся.. Сам жа сказаў "Едзь наперад, я цябе даганю".. :)

ПРА СКП

Зусім забыўся пра існаванне дадатковых КП калі ехаў. Было прыемна, што ў гэты раз на СКП было што з'есці і чым запіць! І зноў жа спагадныя прыемныя валанцёры. На адным такім КП, я настолькі захапіўся жартамі, спачатку пра дзяцей у бродзе, якія падказвалі, што бервяно хістаецца, а дошка мяне вытрымае, а потым яшчэ сабака з хвосцікам, як у мяне, якую мне ледзь ці не ўручылі ехаць далей.. 

31.

Увогуле зажартаваўся, што забыўся, здымалі ў мяне інфу з чыпа ці не.. Ад'ехаў ад КП амаль на 1 км, а потым вярнуўся і адзначыўся на ўсякі выпадак яшчэ раз. Дзякую таварыша з апаратурай за разуменне! Але вось з пяском ён вядома ўдала пажартаваў, кажа "там сем кіламетраў пяску, толькі на вашых роварах там і ехаць". Дык вось пяску было разоў у пяць больш, да найблізкага цвёрдага грунта.. )

32.

ВЯЛІКАЯ ПАМЯРАНЦАВАЯ СТРЭЛКА. ДА І ПАСЛЯ

На нейкім участку ў пушчы спрэс знікла разметка, ехаць было цяжка. Я ж без навігатара, а толькі з мапай. Тут Беняшы выбавілі, без мапы можа быць зусім бы знік, а так знік, але не зусім ) Мала таго, што не ясна куды ехаць, так яшчэ і пяску па завязку, гэта згуляла на руку, таму што многія ішлі пешшу і было няцяжка па іх арыентавацца, аб'язджаючы нібы паказальнікі. Гэтак жа дарогу падказалі два хлопцы з уключанымі маячкамі, хоць яшчэ і светла было. Яны стаялі ды елі печыва. Я спытаў "Ці ўсё ў парадку?", адказалі, што "Лепш няма куды" і паказалі куды ехаць! :) Туды і паехаў. 

33.

Там далей, людзі зніклі і мне прыйшлося ізноў чакаць гэтых хлопцаў ці каго другога, так хлопцы зноў паказалі мне дарогу, ізноў я іх абагнаў па пяску, сустрэў яшчэ таварыша, якіх разгадваў кірунак па слядах, пераканаўча сцвярджаючы, што трэба ехаць "туды", туды і паляцеў, а таварыш гэты так і не з'явіўся ззаду. Можа адстаў на пясках. Праз гадзіны такога калупання, я ткі прыехаў на КП з вялікімі памяранцавымі стрэлкамі. 

34.

Напоўніў бакі, паеў, тут пачала з'яўляцца гарачая гарбата, пернікі, печыва.. зайшло ўсё на ўра. Потым яшчэ і садавінай дагнаўся. Прыйшла думка апрацаваць сябе хіміяй ад камароў, бо гэтыя гады актываваліся і раз-пораз кусалі пры кожным зручным выпадку, асабліва ў пясках. Трохі расцёр ногі, якія ўжо не ведалі месца з-за курчаў.. Тут з'явіліся Даша і Жэня. Даша супакоіла мяне, таму што ў яе таксама былі курчы. Стала трохі лягчэй :) У нейкі момант з'явіўся Віця. 

35.

Гэтак жа новы знаёмы Сержык, раз-пораз маячыў на кожным КП, які потым згуляў важную ролю!

З КП ірвануў няўпэўнена, пасля блуканняў у лесе, ужо нават не верыў стрэлкам.. Але паехаў.. 

ЗАБЛУДЗІЎСЯ

Адразу ад КП з памяранцавай стрэлкай паехаў прама па абабітым жвіры, так выехаў з лесу і зразумеў, што дзесьці трэба было павярнуць. Вярнуўся да першага заваротку і ўбачыў, што сляды ідуць туды, так наматаў лішніх 3-4 км. Потым паехаў прама і доўга міма сухіх бяроз і балота. Тут жа дарогу перабегла ліса! Стала трохі цікавей, далей выехаў на скрыжаванне, дзе трэба было ці ехаць то направа, ці то налева. Па сонцы і па мапе зразумеў, што трэба ехаць налева.. Увесь час глядзеў назад, думаў што хто-небудзь дагоніць, але нікога не было, зразумеў, што на дарозе нават няма слядоў.. Сёе як прыехаў да месца дзе лясная дарога перасякаецца са жвірам і ўбачыў шмат слядоў, на душы стала лягчэй, але лясная дарога раздвойвалася, на дрэвах пачалі з'яўляцца кропкі і лініі памяранцавай фарбай - паехаў па іх (засталіся з таго года, як я потым зразумеў).. Але слядоў колаў няма.. Доўга стаяў, уключыў мапы ў гугле, штосьці глядзеў.. Пачуў як хтосьці штосьці каментуе, паехаў на голас, так пазнаёміўся з Юрасём, які ехаў па навігатары. Так мы сышліся ў меркаванні, што разметкі тут няма і ехаць будзем разам. Стала цёмна. Уключылі ліхтары. Пясок дрэнна праглядаўся, але сіл ляцець кудысьці ўжо не было, так што мірна і дружна ехалі ў два ліхтара. Юрась быў на гібрыдзе, таму пясок яму даваўся складаней, але я яго чакаў, бо без яго я б знік.. 

36.

Потым нас дагналі Даша і Жэня, і яшчэ нейкія матацыклісты. Тут я ўпершыню двойчы прыбраўся ў пясок. У цемры. Да шчасця мякка і нічога не страціў. 

37. Нейкая рака.. Прыйшлося спыніцца і падумаць

Далей ехалі ўжо па разметцы, якой стала шмат, і якая вісела як трэба. Перыядычна змяняліся, абганялі адзін аднаго.

КП ТРАВЕРС

Прыехалі на доўгачаканы КП. Тут пазнаў Машу (што ведаю як авантурыстку, яшчэ з часоў АЗАР), што мяне тармазіла. На КП таксама пазнаў Андрэя. Мяне ніхто не пазнаў. Налілі мне суп, далі хлеб - ем, задаволены. Побач Даша і Жэня з'явіліся, таксама налягаюць на суп. У двух метрах трашчыць вогнішча. Прыгажосць! Жыць захацелася яшчэ больш!) 

38. Налягаюць, кажу ж

Прыемныя гутаркі ля вогнішча, жарты, скаргі пра разметку, гарачая гарбата, вафлі і печыва. Застацца можа тут??? Захапіўся так вогнішчам, што ледзь не забыўся прыбраць сваю міску са стала, а калі прыбраў - яшчэ і пахвалілі! Гы!

39. Тут бы і застаўся
40.

Тут Віця пад'ехаў. Працягваю піць гарбату. Юрась з'ехаў. Жэня і Даша паляжалі ля вогнішча і таксама з'ехалі. Як раз у гэты момант прыехалі Гога і Таня. Ну думаю, Віця завісне тут надоўга ўжо, няма сэнсу прапаноўваць ехаць разам. Апрануўся і паехаў далей. Сержык хацеў разам, але я штосьці затупіў, і паехаў, думаў што сіл ужо няма, і што ўсё адно буду ехаць павольна. Але суп і паўгадзіны, а можа гадзіна на КП надалі сілы. Ехаў лепш, чым я чакаў. Усё яшчэ быў лес, потым нейкія вёскі, я пачаў ізноў блукаць, шукаць ліхтарыкам разметку, бачыў зайцаў, вожыкаў, доўга стаяў на скрыжаваннях, ездзіў сюды-туды. Два хлопцы наогул ляжалі ля дарогі з роварамі, спытаў "Як вы, нармальна ўсё?", адказалі "Што назіраюць за зоркамі і што ўсё цудоўна!". Каб былі дзяўчыны, то можа і застаўся бы )) А так паехаў далей.. Назіраў, як людзі таксама вяртаюцца і кудысьці знікаюць, зусім не туды куды еду я. Тут з гары праляцеў Віця. Паехалі далей разам. 

ЯШЧЭ КП І КП

Дзяўчынф на КП пачаставалі гарбатай. Садавінай. Цёмна. Галасы прыгожыя. Гарбата смачная. Трэба ехаць. 

Дагнаў Сяргей. Паехалі ўтрох: я, Віця і Сяргей. Кацілася на здзіўленне хутка, дзесьці трыццатку душылі. Віця адстаў з вожыкамі і батарэямі. А мы пачалі імкліва разумець, што фініш блізка і не пакідаць магчымасці для ляноты. Моцна не напружваліся, але ляцелі. Я адстаў. Віця так і не з'явіўся. Усе падзяліліся.

На апошнім КП хлопцы-валанцёры пачаставалі ізатонікам з густам жавальнай гумкі з мінулага. Выказаў меркаванне, што падобна на жавальную гумку з серыі "LOVE IS". Ухапіў апельсін, пачуў, што яшчэ 11,5 км. І паляцеў. Ідэяй было каго-небудзь дагнаць і абагнаць, хоць каго-небудзь, пакуль ёсць магчымасць. Але доўгі час на гарызонце было цёмна. Праз км 5, з'явіліся на шляху ліхтары - хлопец і дзяўчына, ехалі разам, паспрабаваў трохі іх абагнаць, думаў гэта дасць мне дадатковая перавага ў выніках, можа і дало. Але тут з'явілася зноў поле і зноў трасяніна, ізноў непрыемнае адчуванне ў баках, рабіць няма чаго - трэба ехаць хутка. Сяк-так адарваўся. На трапе ў траве ехаў як з маслам.

ФІНІШ

Некалькі такіх зігзагаў і вось ужо віднеецца масток, а за ім шмат разметкі. Угары фініш. Гляджу назад - нікога. Спакойна злажу і іду да фінішу пешшу, узбоч Улад з белай барадой штосьці шуміць, штосьці яму адказваю. Дзяўчынкі з запалам і настроем вітаюць, вешаюць медаль на шыю, усміхаюцца, па-мойму нават у бубен хтосьці стукае, жадаецца разам з імі пацешыцца, але няма сіл.. Усміхаюся трохі. Дзякую.. Адпраўляюць есць кашу. Тут жа пачынаю разумець дзе я. Жэня, Даша, Сяргей ужо наварочваюць. Мяса было шмат у кашы, мне так пароўну патрапіла.. 50/50. Не хапала толькі што агурочка якога ці памідора.. Ведаю ў намёце ёсць.. Але цягнуць туды сябе, кашу , ровар..нее.. З'еў. Узяў гарбату. Ідзём у намётавае мястэчка. 

41. Трохі загарэй :)

Памыўся. Штосьці абмеркавалі. Засвідраваўся спаць. 

42.

Праз пару гадзін ачухаўся, прачнуўся, вылез на святло.. Пачынаюцца бурныя абмеркаванні! Сустрэчы з тымі каго не бачыў. Фатаграфіі. Зборы.

43. Віця і жывая вада
44. 14-ты.

Узнагароджанні. Ізноў зносіны. Ізноў фатаграфіі. Але трэба з'яжджаць. Далей аўтобус, спякота, Салігорск.

ВЫНІК

Марафон у цэлым спадабаўся, не буду казаць пра плюсы і мінусы са свайго пункта гледжання, і так усё даўно ўжо перамалацілі на форуме, і яшчэ не раз перамалоцяць. Мне ўсё зайшло ў кайф! І вельмі спадабаліся валанцёры! Ах да, пра брады - брадоў было мала, але пасля такой колькасці спякоты і пяску было прыемна асвяжыцца. Хоць апошні брод я перайшоў па бярвенцах, але было ўжо цёмна і прахалодна. 

45. Сустрэча!

http://www.obelarus.net/results/2018/180527r_naliboki.htm.
Яўген Герасіменка (1101), 200 км.

14 месца з 43 у сваім класе.

І даволі інтымная пазіцыя ў агульным заліке – 69! ;)

Сябрам дзякуй за кампанію, настрой, сустрэчы. Новым знаёмым за адзінства духу. Арганізатарам і валанцёрам за мерапрыемства! Я ўсё )

46. Travers/Паехалі Баранавічы



Шмат фота ад Alex Gorbatsevich (некаторыя я выкарыстаў тут): 

Справаздача ад Віці, з якім часткова разам ехалі: 


Error

Anonymous comments are disabled in this journal

default userpic