abaryhien (yauhenk) wrote,
abaryhien
yauhenk

НАЛІБОКІ 2017 ці як я адзначаў свой дзень Нараджэння

Сустракаць дзень Нараджэння на ровары для мяне ўжо звычайная практыка, але вось сустракаць яго на марафоне Налібокі не даводзілася, хоць і дата часта супадае, але то не атрымлівалася, то з жаданнем былі праблемы, а тут, як той казаў "карты ўсё ж ляглі", хоць дзіўна ляглі і незразумела, але падзяліцца некаторымі момантамі, думаю варта.


Вось толькі фотаапарат свой я практычна не выкарыстоўваў, усё неяк не да здымкаў было, таму ў гэты раз слоў будзе трохі больш чым звычайна. А пачаць аповяд думаю з таго, як я наогул
[далей]
дабіраўся на марафон, бо жыву ў Салігорску, а з роварам сваім ходам на марафон не паедзеш, цягнікі прамыя не ходзяць, таму прыйшлося спачатку прыехаць у Баранавічы на цягніку..


Выглядала гэта неяк так, дарэчы, добрага часу сутак, спадарста!
А потым у Баранавічах адбылася камфортная кааперацыя, хіба што прыйшлося нешта прыдумаць са спакоўваннем-запакоўваннем :)




Усё ж змясціліся ўтрох у аўто і на ўсіх ветразях ужо 19-га рушылі ў бок Менска. Прыехалі задаволена-ткі хутка, без адмысловых прыгод, аднак чым бліжэй пад'язджалі да БЛ, тым больш станавілася зразумела, што горак будзе досыць, бо нават на машыне па асфальце цяжка было не адчуць каруселі, тым больш з Салігорска прыехаўшы, да якога я пачынаю абвыкаць.. нажаль



У намётавым мястэчку - то там то сям ужо з'яўляліся рознакаляровыя грудкі, двухколавыя коні і, пакуль што, сыраватыя, але ўпэўненыя вогнішчы.. Асоба тут распавядаць няма чаго: прайшлі рэгістрацыю, наладзілі месца стаянкі, павячэралі і на бакавую, бо заўтра вялікія справы, вялікія здзяйсненні.. так жа? так!

А так уначы павины стаяць ровары! Так яны ночылі і да марафона..

Але як начуюць ровары пасля марафона, думаю і казаць не трэба, добра калі яны валяюцца хоць бы поруч з сваім намётам =)

Раніцай, як толькі прачнуліся дзьмухаўцы, тут жа пачалі распускацца і каляровыя кучкі ды выштурхваць з сябе самых адважных, цягавітых, упэўненых у сабе чалавекаў!!!












А прасцей кажучы, пачаліся грандыёзныя зборы, налады сябе і "каня", ну хіба што victogan асоба не спяшаўся :) вось і тут на фота ўжо штосьці паказвае чалавеку-здымачу.. )



Ну а некаторыя сінхронна заліпалі ў мабільнікі.. Увогуле жыццё кіпіць, у мяне нават жывот неяк пакручвала, здавалася б, што тут - звычайны заезд, чаго хвалявацца, а дзесьці ўсярэдзіне арганізм падлашчваўся, штосьці ўсведамляў большае, чым змяшчалася ў галаве.. Верагодна думаў пра пяскі і горкі, гы.. што гэта я, пра пясок і горкі гэта я цяпер не магу забыцца, а тады нават і не ўспамінаў :)



А гэта бананы-талісманы. Шмат хто сумняваліся, што яны будуць ехаць са мной.. Хтосьці нават упэўнена даказваў, што я іх страчу. Але не тут то было. Адзін я з'еў пасля другога КП, а другі перад перадапошнім КП, а вось калі з'еў тады і пачаліся складанасці быцця, але гэта мабыць ніяк не злучана паміж сабой....













Саня прыкаціў, зрабілі фота на ровар :) Прагрэс!

А тут ужо і час падціскаць пачатаў, і гучны таварыш у мікрафоне, з кожнай хвілінай усё шумней станавіўся. Зрабілі фота на памяць і высунуліся да старту!



Сітуацыя ззаду мяне..


Спераду штосьці аналагічнае, толькі больш сціплае






Сцягнуў у аднаго таварыша (дзякуй яму) спасылку на ролік старту, думаю ролік тут дарэчны:

Шляхетны натоўп!

А вось яшчэ спадабаўся ролік ад хлопца з палкай, коратка, але ў цэлым апісана сітуацыя да старту і падчас яго:


І тут я забыўся пра фотаапарат ды практычна не ўспамінаў пра яго.
Таму далей храналогія момантаў, які затрымаліся ў галаве, бо паслядоўнасць падзей здзівіла, літаральна з першых хвілін. Нягледзячы на плыўны і ўдалы старт, усё не магло вось так проста ўзяць і дазволіць усім ехаць да кульмінацыі і прыгодам наперад, таму ў дарозе з'явіліся каровы, і гэта самыя хуткія каровы якіх я калі-небудзь бачыў, я не ведаю як гэта адаб'ецца на іх стане і як адбілася на стане шматлікіх двухногіх удзельнікаў марафона, але я ўпэўнены, што каровам потым было, што распавесці іншым каровам "пра самых незвычайных ды дзікіх чалавекаў, якіх яны калі-небудзь бачылі"
(фота: Пашэвіч)
Да шчасця ад кароў атрымалася з'ехаць, або яны проста скончыліся. І дарога стала больш спакойнай, аднак так было не для ўсіх. Перыядычна можна было назіраць страчаную бутэльку, у кагосьці перад мной адляцеў маячок, лопалі камеры ў колах. Фартуна раз-пораз прапанавала поўны асартымент мерапрыемстваў
У мяне ў самога штосьці здарылася з перамыкачом, магчыма расцягнуўся трос, бо ланцуг пачаў шліфаваць рамку.. Я раз-пораз разважаў, хто ж каго.. ланцуг перамыкач ці наадварот, бо спыніцца зусім не жадалася. Такім чынам я даехаў на першы КП, дзе адрэналін усё яшчэ перапоўняў цела і я толкам не паспеў разгледзець што там было і хто там быў, памятаю, што было неймаверна прыемна, калі валанцёры пачалі падносіць да твару "стаканчыкі" з вадой, прам на душы так пацяплела ад такога клопату. Я тут ужо нагрэўся добранька, а мне тут вадзіцу ўжо налілі, ды да рота паднеслі, засталося толькі схапіць "стаканчык" ды выпіць гэту справу!
Тут жа паляцелі далей, дзе пачаліся хвацкія пяскі і першае падзенне.. У тым самым месцы, дзе трэба было падняцца ў пяшчаную горку, а за ёй яшчэ адна.. Кантакты я паставіў упершыню за два тыдні да марафона, таму адэкватна выштабноўвацца не ўмеў (дарэчы на Налібоках навучыўся ўжо), так у пяску ўграз ды грукнуўся.. потым яшчэ км 10 ехаў з поўным вухам пяску, часам мне здаецца, што ёе, пясок гэты, і дагэтуль яшчэ не ўвесь высыпаўся адтуль :)
І ехаць было забіяцка, дзякуючы сталаму чаргаванню, не з'яўлялася пачуцця нуды.. Неяк нават было цікава ехаць, асабліва па лясных дарожках: пясок, грунт, галіна, бервяно, каляіна, сцяжынка, лужына і гэтак далей. Разнастайнасць.

Шмат разоў то ззаду, то наперадзе з'яўлялася дзяўчына з нумарам 1012 і з ёй два таварыша, здаецца ў аднаго 1014 нумарок. Даволі дружна ехалі, часам нават можна было падслухаць рады, як лепш ехаць :)

На другім КП было вельмі горача, але тут я ўжо спыніўся грунтоўна, убачыў апельсіны і нейкі час засяродзіўся на іх, іх было досыць, таму адразу і не ўцякаў, вады, дарэчы, таксама было шмат. Даволі спакойнае КП, але нічога такога характэрнага. Заправіліся, падзякавалі за ласункі і садавіну ды далей у шлях. А на шляху чакала скрыжаванне, у нейкі момант я нават задумаўся паехаць на 150 км, але прыкінуў уяўна, што 150 і 188 не моцна адрозніваецца, калі б там было 150 і 200 ці 110 і 188, можа быць і згарнуў, хоць не ўпэўнены, усё ж жаданне пракаціцца па поўным трэку брала ўгару, тым больш я жадаў сустрэць дзень Нараджэння як раз падчас язды, а менавіта, прыязджаць раней 00:00 не планаваў. Такія вось намеры :)


Тут мы з сябрам і падзяліліся, ён сказаў што будзе ехаць хутчэй, а я жадаў атрымліваць задавальненне ад марафона..

Але наперадзе чакалі дзясяткі кіламетраў грэйдара і канавы з каламутнай вадой, якія ўвесь час вабілі спыніцца і пагрузіцца ў ваду, але і сама дарога ў адказ не дазваляла спыняцца, каб хутчэй праехаць гэта гарачае пекла з пяску і сонца.
Такім чынам я нават прымудрыўся дагнаць свайго сябра на наступным КП


Тут ужо было ўсё трохі інакш, таму што вада была ў вёдрах і з травой, гэта адразу ж неяк збіла з толку, таму што на працягу шляху было шмат канаў і з'явіліся падазроны, ці не адтуль яна, але піць жадалася мацней.. - піў ваду з травой, перасякаючы палі і сустракаючы ўсё больш і больш узвышшаў..

У нейкі момант я дастаў фотаапарат і проста зрабіў здымак ззаду сябе, і толькі пасля марафона выявіў там вось гэтага махачага хлопца :) Так я забаўляўся на шляху


А былі яшчэ памяранцавыя камяні і памяранцавыя дзьмухаўцы, амаль як з песні пра памяранцавае мора. Хоць калі ўспомніць дзьмухаўцы, якія былі ў намётавым мястэчку, і паглядзець на гэтыя, можна вырабіць добрае параўнанне з удзельнікамі марафона: якія яны былі і якія сталі... ))


Далей ехалася неяк дзіўна, накшталт і стаміўся, але і ехаць трэба, участак прайшоў неяк спакойна і нудна, не ўлічваючы некалькі заездаў у вышыню, але гэтыя складанасці тут жа забіліся з прыездам на самы пазітыўны КП у в. Куль. Таму што там быў настрой, там быў гарачы чай, там было возера нейкае ці што гэта там такое - рака, нейкая вада, дзе атрымалася памыцца ад пяску і пылі, асабліва ў левым вухе :) Па-мойму, я нават чуў нейкія накіды гульні на губным гармоніку ад incopolis, калі не блытаю, так падказалі мне.. усё ж неяк жвавенька і пазітыўна, я нават з'яжджаць не жадаў.. не бачыў нагоды не застацца там :)
Вось толькі ўжо наставала цемра, тут мы падмацаваліся, перапрануліся трохі, і пачалі самы цікавы ўчастак, наогул калі б не сумнае яго завяршэнне мной, то ён бы без усякіх недамовак быў бы самым заліковым, гэтулькі набору вышыні, нібы іншыя цягліцы працаваць пачалі, у галаве думка, калі ж скончацца гэтыя горы, а ногі ўсё адно круцяць і не збіраюцца здавацца. Раптам пацямнела, і стала яшчэ цікавей, але вось разметка пачала блытаць. Мы пачалі блытацца, блукаць, шукаць стрэлкі ліхтарыкамі, катаючыся на скрыжаванні ва ўсіх кірунках сюды-туды. Даставалі нават мапу і спрабавалі зразумець дзе мы, дайшло да таго, што чакалі кагосьці з навігатарам і ехалі ўжо разам.

Але працягвалі рухацца наперад, а на завяршэнні гэтага ўчастку быў эпічны момант, на полі з абабітай каляінай нізкая карэтка згуляла сваю ролю, учапіўся педаллю, ды грукнуўся на правы бок, заціснуўшы калена паміж рамай і цвёрдай зямлёй, можа быць нават каменем.. Адразу не змог нават стаць на нагу, але ехаць далей змог, нага злёгку пабольвала, дыскамфорт не стварала, але прыехаўшы на апошні КП, там трохі пасядзелі, папілі чай, пагрэліся ля вогнішча, перакусілі, а як толькі я пачаў ехаць, зразумеў, што правай нагой круціць педаль наогул не магу.. Боль так давала пра сябе ведаць, што перабівала дыханне.. Сяк-так я пратрываў км 10, працуючы галоўным чынам левай нагой, але неўзабаве працоўная нага хутка забілася і я зразумеў, што на адной ноге па горках я ўжо не яздок.. Так я застаўся адзін, таму што адправіў сябра наперад, каб не тармазіць яго, а сам у горку ішоў пешшу, на роўным месцы спрабаваў круціць адной нагой, а з горак з'язджаў наколькі гэта было магчыма, вось тут як раз-ткі я і сустрэў дзень Нараджэння свой :)

Што на рахунак апошняга КП, атмасфера таксама даволі ветлівая, зручны зэдлічак для пасядзець, гарбата, узвар, ліхтарыкі ў гарбаце, гарачыя абмеркаванні папярэдняга ўчастку і шматлікае іншае :)

.. так пра што я там, а так, пра тое як пешшу скараў вяршыні апошняга ўчастку.. Двойчы я заблудзіўся і хадзіў сюды-туды ў нейкай вёсцы, потым сяк-так метадам праверак па-чэрзе кожнага кірунку патрапіў на патрэбную дарогу.. Памятаю, прыемна было, калі неабыякавыя людзі пыталі ці ўсё ў мяне ў парадку, асабліва калі я не сядзеў у траве замотваючы калена, а нават проста ішоў з роварам у руцэ! У карму +, таму, што дух бадзёраць нават словы! Хоць былі і тыя, хто проста моўчкі праязджаў. Дзякуй бегуну ці мультыку, не ведаю хто гэта быў, які спыніў нас з сябрам, калі мы яшчэ разам ехалі, поруч трубы.. таму што мы праляцелі ўгару міма яе, а ён пракрычаў нам, што мы не туды праехалі, апынулася, што там дзесьці палка, якая паказвала, што трэба ехаць праз трубу.

А далей ужо ўсё было для мяне аднолькава, уніз накатам, угару пешшу, пакуль не прыехаў да нейкага бруду, або гэта быў раўчук, пасля яшчэ да адной вады даехаў, не было ўжо сіл здымаць абутак, таму ў портках і абутку на адной назе сяк-так пракульгаў праз раку і ўгару па пяску крок за крокам, у кампаніі нейкай пазітыўнай дзяўчынкі з яе бадзёрымі пажаданнямі, пра тое што фініш блізка і што наогул усё выдатна!.. А там далей і сапраўды фініш, на фінішы далі медаль-магніт, штосьці там прапанавалі, але я праслухаў, здаецца гаворка ішла пра напоі, але думкі былі пра паляжаць ці пасядзець.. Пакуль да намёта ішоў ад фінішу, зразумеў, што гэта норма, трапляць у падобныя сітуацыі, калі рэальнасць стварае табе складанасці і падае выбар: здацца і спісаць усё на пабітую нагу, або дабрацца саматугам да фінішу і прыняць не апошняе, але далёка не чаканае месца ў рэйтынгу і ўсвядоміць, што марафон жа пройдзены, а гэта ўжо шмат значыць. А час, хуткасць, усё адно ж першым быць не збіраўся, так што магу падвесці вынік, што марафон у дадатковы раз дазволіў усвядоміць шматлікія грані рэальнасці, ацаніць асаблівасці людзей, нацешыцца выглядамі прыроды, у чарговы раз выпрабаваць сябе ў зоне адсутнасці камфорту. А яшчэ і на кантактах ездзіць навучыўся, левай нагой то сапраўды на ўздым ужо ўмею :)

Можа пра што вось і забыўся напісаць.. Прашу прабачэння. А ў цэлым дзякуй за ўвагу, калі хто здужае прачытаць і дзякуй арганізатарам, удзельнікам, сябрам і знаёмым за мерапрыемства, кампанію, настрой! Да наступных Налібок! ;)

p.s. зараз то я ўжо ведаю, што з сабой вазіць ад старту да фінішу: 10 батончыкаў мюслі, дзве пачкі печыва, зефір, мармелад, запасны тэлефон, новы ланцуг, салодкія пасцілкі, шакаладныя падушачкі - НЕ АБАВЯЗКОВА! А вось тры запасны акумулятар для ліхтарыка і парачка бананаў - Спатрэбіліся! :)


Tags: #марафон, #налибоки, #налібокі, #налібокі2017, #ровар, #сэнс
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    Anonymous comments are disabled in this journal

    default userpic
  • 11 comments